Page 245 - ebook.msu.ac.th

๒๓๔

ชาติใดๆ ขออย่าพลัดลูกแก้ว กูชั่วพันวา แท้เนอ

คันว่า นีระพานเถิง ก็ไปวางยามนั้น

มาเสียดายค้าจาต้าน หวานหูยินม่วน กูเด
เสียงเจ้าคือกรวีกฮ้อง กลมกิ้งก่อมเสียง แม่แล้ว

สังมาซิมุดมอดเมี้ยน ตายก่อนสองเผือ

แม่จักฟันคอมุด ให้ตายเสียดอมแก้ว
คือซิสมกะใจแค้น ให้ตายไปดับชาติ

ไผนอ ซิมาเอาเซือกผูกค้อง คอห้อยอยู่ง่าจวง
ให้แม่ตายมอดเมี้ยน ดับชาติซิสมใจ

ยักข์เอย มึงมากินกูเสีย ซิสว่างใจเดียวนี้
แม่เสียดายผิวผางเนื้อ คีงกลมหลอมหล่อ

เสียดายฮูปฮ่างเจ้า นมตั้งตุ่มเหลา เดนอ

บ่ทันมีชายมาอยู่ซ้อน ซมจูบคีงหอม
มีแต่ พ่อแม่ได้ซมจอมขวัญ บ่อุ่นใจคือซู้

สังซิมาลดชั่วเมี้ยน บ่ไข้ป่วยโรคา ลูกเอย

เวรกรรมยักข์ ไปวางซิกินเจ้า
ยักข์เอย ให้มึงดับชั่วเมี้ยน ลงสู่อเวจี

ยมภิบาล สังบ่ดึงคอยักข์ แก่ลงในหม้อ
เสียดาย แม่ได้อดสาเลี้ยง เพียรทอมป้อนม่าน

แม่ได้หย้้าเข้าป้อน แลงเช้าให้ใหญ่สูง
พญาเมืองชายซู้ ทางใดซิดิ้นดั่น ดอมนอ

เจ้าสังมาดับชาติเมี้ยน คาวน้อยดั่งฝัน แม่เด

นางพญาฮ่ าไฮไห้น านางสีดา

๏เมื่อนั้น อ้าคาไห้ หิวหากิ้งเกื่อน

นางสนมหนุ่มกั้น เฮฮ้องฮ่้าไฮ
ฝูงเพื่อนพ้อง ทุกหมู่โยธา

ในโฮงหลวง ทั่วปางทองกว้าง
เขาก็ตีอกไห้ ดอมนางฮ้องฮ่้า

คือคู่ลมวู่ต้อง ปายไม้อ่อนใบ
ข้าเขือกฮ้อน เพือนฟั่งเต็มโฮง

คืออัคคีเผาปางทอง เฮ่งเสียงทั้งไห้