Page 243 - ebook.msu.ac.th

๒๓๒

เป็นที่อัศจรรย์แท้ คุณโณพ่อแม่ เฮานี้

แสนว่าอินทิราชเจ้า ตาแต้มหากจักถอง ได้นั้น

คันปิตาเจ้า มรณังตายจาก เมื่อใด
เป็นที่ค้าซ่าเท้า ทานถ้อยทั่วเมือง นั้นแล้ว

แม่นว่า อินทร์อยู่ห้อง ผาสาทไชยนต์ ก็ดี

จักมีค้าเตียน ทั่วเมืองทั้งค้าย นั้นแล้ว
๏เมื่อนั้น สมสนิทส้อย สีดานางนาถ

เจ้ากล่าวต้าน ค้าแม้งชอบธรรม
นางก็ปากกล่าวต้าน ขอราชเล็งโญ

เมื่อนั้น สองราชา บ่ขีนค้าเจ้า
ภายมโนฮ้อน คือไฟเผาแผ่น

เจ้าก็ขีนบ่ได้ นางต้านชอบธรรม

นางก็ ปากกล่าวต้าน ขอราชเล็งโญ ปางนั้น
หยั่งๆหน้า พระราชทั้งสอง

เหมือนดั่ง ปืนยาย้า ถั่งถองเถิงเนื้อ

ราชาเจ้า ทั้งสองพ่อแม่
สลบท่าวล้ม มีฮู้เมื่อคีง

แม่ก็ ปากบ่ได้ สลบท่าวทั้งหมอน
ราชาพระ ค่อยติงตนได้

คือดั่งทวงแตกม้าง เป็นบ้าป่วงสะวง
กูพ่อได้ฮักแก้ว กูแต่วันเดียว นี้แล้ว

บัดนี้ เวรังจ้า จากกูไกลหน้า

เสียดายสีดาแก้ว ตายไปหนีจาก กูเด
พ่อได้เห็นหน้าเจ้า แพงล้านเทื่อเดียว นี้แล้ว

อันนี้ เป็นแต่วิบากเบื้อง เวรคอบปางหลัง แลนอ

พอยเล่าตนเดียวตาย คอบผีสางเซื้อ
กูก็ ปรารถนาได้ นางมาเป็นลูก ดีดาย

แม่นว่า แสนชาติแท้ เมือหน้าเกิดดอม แด่ท้อน
ขออย่าพลัดพรากแก้ว ไกลชั่ววันยาม หนึ่งนั้น

เถิงนีระพานเมื่อใด ก็จิ่งหายยามนั้น
เมื่อนั้น อ้าคาเจ้า จอมหัวพระแม่

นางก็ลุกนั่งกั้น หิวไห้ฮอดแฮง