Page 244 - ebook.msu.ac.th

๒๓๓

แม่ก็ฮักลูกแก้ว เจ้าอ่อนสีดา

มือเซย เอานงแพง จูบนางทั้งไห้

มารดาไท้ หิวตายนองเนตร
นางก็ กอดลูกแก้ว หิวไห้หอดตาย

มาอิดู พิเสกเนื้อ เจ้าอ่อนสีดา แม่เด

พอยเล่ามาตายโหง จากเผือสองข้อย
อิดูเสนหาส้อย โสมงามทิพย์ฮูป กูเด

เจ้าแม่ไปเบิ่งห้อง หอแก้วเป่าสูญ แม่เด
อิดู โสมฮูปแก้ว งามเกิ่งอินทร์สวรรค์

พอยเล่าตายไปเป็นผี เป่าสูญเสียแก้ว
อันว่า เมืองหลวงกว้าง จ้าปานคราช เฮานี้

พ่อก็ไลแก่นแก้ว เป็นเจ้านั่งปอง แม่แล้ว

อันว่า ผาสาทแก้ว เจ้าแม่เฮืองแสง
พอยเล่าเสียรังสี บ่เฮืองสูญเศร้า

เสียดาย โสมศรีแก้ว เสมอตาทั้งคู่ กูเด

พอยเล่าไปอยู่เฮื้อ แฮมให้ยักกิน แม่เด
เจ้ามีอายุได้ สิบหกปีแพงซวด

พอยเล่า เสียแก้วก่้าพ้า แพงล้านดั่งฝัน แม่เด
๏เสียดาย ฮดกิ่นแก้ว หอมชั่วพันวา แม่เด

แม่ได้ซมแพงศรี แต่วันเดียวนี้
เสียดาย แอวกลมส้วย คีงงามเสมอหล่อ แม่เด

แม่ท่อ ได้จูบลูกแก้ว วันนี้เทื่อเดียว แม่แล้ว

แม่ท่อ ได้เห็นหน้าแก้ว กูแต่วันเดียว แลนอ
วันต่อไป แม่ซิเหลียวทางใด จักบ่เห็นนางแก้ว

โอนอ ขอให้แม่ตายน้าหล้า สายคอเจ้าแม่ กูท้อน

แม่คึดไป คือดั่งอกซิแตกม้าง น้าแก้วลูกคีง
ไผนอ ซิเอาหอกดาบง้าว ฟันคอแม่ให้ตายเสีย

ให้มัน มรณังมุดดอมบุตรี ซิสว่างใจวันนี้
อยู่ไปก็ซิตอมใจเศร้า ตายไปดีกว่า

ลูกอย่าไลแม่ไว้ ไกลเจ้าให้อิดู แม่ท้อน
ขอแก่ สายคอแก้ว กูณาเป็นลูก แม่เนอ

แม่นว่า แสนชาติแท้ ขอเจ้าเกิดดอม แม่เนอ