Page 246 - ebook.msu.ac.th

๒๓๕

บ่มีหลอเหลือได้ โฮงหลวงทะรงโศก

ข้าเขือกฮ้อน ในคุ้มข่วงปาง

คือสลาตันต้าต้อง โฮงหลวงทะลายมุ่น
คือดั่งฟ้าผ่าเปื้อง ปางคุ่มข่วงนคร

โทดๆก้อง พื้นแผ่นปางทอง

คือปฐพีมุด หล่มหลวงสะเทือนฟ้า
เหมือนมหาสมุทรน้้า วาโยเฟือนฟาด

พระบาทเจ้า สังวางน้อยยอดเมือง
ข้าก็ทูงจอมเจ้า สีดาลูกพระราช

ทั้งพระบาทเจ้า จอมซ้อยยอดเมือง
ควรป่าวฮ้อง ห่าใหญ่ลงเมือง

จ้าปาพารา มืดเสียสูญเศร้า

เมื่อนั้น พระบาทเจ้า มิดอยู่บ่มีขาน
คือดั่งปืนยาย้า ถืกถองเถิงเนื้อ

เมื่อนั้น นางงามส้อย สีดาต้านตอบ

คันว่า สูแต่งแล้ว กูแก้วบ่ขีน
มันหาก เป็นแต่เวรคอบแล้ว เหมือนดั่งเงาตน

ไผห่อนหนีดวงตาวัน ฮุ่งเฮืองเหนือฟ้า
เวรกรรมสร้าง เหนือเฮียมบ่มีต่าง

คือดั่งแผ่นฟ้า กวมกั้งอยู่หัว นี้แล้ว
เกิดมาในชาตินี้ ได้ทานเลือดทานหนัง

ทานคีงตัวเฮา ยากคนซิทานได้

สาตนตัวเนื้อ คีงเฮาให้ทานทอด
เป็นยอดบุญอีกซ้้า ให้ทานเนื้อแก่เขา

ยินดีเอาตนให้ เกิดเป็นกองแก้ว

นางก็แปนจิตตั้ง แปงใจโดยซื่อ
ขอให้ได้เกิดห้อง นีรพานแก้วชาติลุน เทียวท้อน

๏แต่นั้น นางสีดากล่าวต้าน สั่งแม่มารดา
ทั้งภูบาล พ่อนางกอยกั้น

ค่อยอยู่ดีเยอ ราชาเจ้า ทั้งสองพ่อแม่ กูเอย
มันหากมีวิบากข้อย ลือเว้นหลีกเป็น ได้เด

เชิญพ่อแม่ เลิกซากฮ้าย โฮมดูกเผาเสีย แด่ท้อน