Page 247 - ebook.msu.ac.th

๒๓๖

อันหนึ่ง จงแปงอุททิยาน แวดกองฟอนข้อย

จงเอา กัณณิกาแก้ว ดวงงามเพ็งมาส

ดอกใหญ่ไว้ พอฮ้อยปูกยาย แม่เอย
ดวงอาจตั้ง เขียวอ่อนบังซัน ก็ดี

มะณีวัณแดงเหลือง ปูกไปพอฮ้อย

จ้าปีส้อย จ้าปาหอมอ่อน
นิลุบลแบ่งส้อย สมก้านเสียบสะพัง แม่เอย

ปูกบัวเทศไว้ แกมดอกบัวลอย
จังกรแดงขาว ปูกตามสะพังกว้าง

คันพระคะนิงเถิงน้อย สีดาหลิงล่้า
ผิวข้อยคือดอกไม้ ฝูงนั้นสิ่งกัน แม่เอย

แม่ก็หลิงเห็นแล้ว หายค้าทุกข์โศก ปางนั้น

บุญลูกบ่เคยอยู่สร้าง ดอมเจ้าคอบเวร แม่เอย
แม่จงท้าธาตุตั้ง กวมดูกสีดา แด่เนอ

ท้าบุญหลาย ส่งไปหาข้อย

แปงทานสร้าง กองบุญหมายฮ่วม
อุทิสาหยาดน้้า เถิงข้อยทอดทาน แด่ท้อน

เมื่อนั้น อ้าคาแก้ว กัลยาพระแม่
นางสลบท่าวล้ม ดอมน้อยนาถแพง

แม่ก็ฮักลูกแก้ว โจมจูบจอมขวัญ
เนียรๆสอง กอดกันทั้งไห้

๏เมื่อนั้น นางก็ยอขันธ์ขึ้น สมมาพระบาท

พ่อแก่นแก้ว นางได้เล่าถวาย
ลูกขอทูลบาทเจ้า ขอสว่ายสมภาร พ่อเอย

ขอให้หายปาปัง บาปเวรอย่าข้อน

ขออย่ามีมานะด้วย ค้าสะหาวเตียนโทษ
ขออย่าได้ ต้องอันฮ้าย ภายหน้าให้เกิดดี แด่ท้อน

อันหนึ่ง ยังประมาทด้วย คุณโทษกระท้าผิด ก็ดี
ขอแก่ สองศรีพระ โผดผายตนน้อย

ขออย่ามีโภยฮ้าย ปาปังเป็นโทษ แม่เอย
อย่าได้ เป็นทุกข์ฮ้อน ยามข้อยเมื่อไป พระเอย

อันหนึ่ง ตาบไป่ได้ยอดแก้ว ดวงอาจนีรพาน เมื่อใด