Page 248 - ebook.msu.ac.th

๒๓๗

ยังค่อยเทียวสงสาร บาปเวรอย่าข้อง

ขอให้ บุญได้พบผ้อ สมภารพ่อแม่ แด่เนอ

ขอให้ ได้ฮ่วมห้อง อุทรท้องเกิดดอม แด่ท้อน
ขอให้ เป็นพ่อแก้วแม่แก้ว บังเกิดเป็นทิพย์

ยามเมื่อนีระพานไป จิ่งหายยามนั้น

แต่นั้น นางคานผู้ บุญคามคะนิงมาก
นางก็ แปะบาทพื้น สองเจ้าใส่หัว

ขอขมาโทษไท้ ปิตุเรศลาตาย
ทั้งมารดาเหนือหัว แทบตีนสองเบื้อง

ค้อมว่า นางสั่งแล้ว เสด็จย่างลีลา
หนัวๆเสียง แห่นางในห้อง

นางก็ ลีลาขึ้น หอค้าผาสาท

เลื่อนๆน้้า ตาย้อยหลั่งไหล
เจ้าก็ เสด็จสู่น้้า สาวหลั่งไหลฮด

แล้วเล่าทวายคีงแพง สู่หอค้าแก้ว

นางก็ ซดๆย้อย น้้าตาหลั่งไหลตก
แปงคีงแพง แต่งดีดาเนื้อ

เมื่อนางหายโสกแล้ว ตั้งเจตนาใส
สีดาทวายแขนกลม สอดเทิงทั้งม้าว

กับทั้ง กองปะเทืองแก้ว มณีโชติใสส่อง
มาบๆเหลื้อม ประสงค์ย้องซู่ประการ

ดีท่อคีงนัวผิว ผ่องใสค้าคาด

คือดั่ง แมนเทพค้าย นางฟ้าล่วงลง หั้นแล้ว
๏โอนอ ซะแลบเนื้อ มะณีคาดแหวนเพ็ช

ท้ามะโรงใส ส่องงามเงาแก้ว

ดีท่อแลนๆนี้ ทามันประสงค์เกศ
ทาลูบไล้ คีงแก้วข่ายงาม

ภิเสกเนื้อ ทงแผ่นอาภรณ์
สังวาลสบ ใส่คีงงามระห้อย

มีทั้งกุณฑลต้าง กะจอนหูสบสอด
ทัดดอกไม้ งามล้นลื่นสาว เจ้าเอย

นางก็ ออดๆต้าน เสียงสั่งทาสี