Page 251 - ebook.msu.ac.th

๒๔๐

อาจๆก้อง รถใหญ่ดังนันท์

เมืองๆแขน หว่านเงินค้าแก้ว

เค็งๆก้อง เสียงดังสรวงเสพ
มีทั้งเสียงปี่แก้ว พิณค้องระนาทกลอง

คือดั่ง นางเทพย้อง ทงราชเกวียนค้า

ฮองๆผิว ฮ่มขาวกวมกั้ง
ล้าๆเปื้อง แขนกลมกวนหว่าน

คนบ่ยั้ง ไหลเข้ายาดเอา
ฝูงหมู่คนทุกข์ไฮ้ ซิงทานซีซว่า

ฝูงหมู่คนค่อมเปี้ย ถูก้นลากไป นั้นแล้ว
๏ซุมหนึ่ง ถือไม้เท้า สักเดี่ยงไปน้า ก็มี

ลางคนตามัวเมา บอกไปสองก้้า

ฟังเสียงรัตนังแก้ว รถค้าเลยแล่น
ปปผ่าฮั้ว หนาวซ้้าซอดตีน

พอยเล่าแล่นบ่ได้ เลยเล่าคางเจ็บ

ลางคนหูหนา หนักตันสองเบื้อง
ใค่จักไปเก็บเอาแก้ว เงินค้าพร้อมเพื่อน

หูตาบ่แจ้ง ลอนเต้นคว่าไป
เพื่อนบอก ว่าทางใต้ มันแส่วไปเหนือ หั้นแล้ว

มีลางคน หนวกซาพาโลฮ้าย
เหลือใจแท้ คนใดปากกืก

มันก็บุบ่นเข้า ซอนซ้นยาดเอา

นางก็ ระนึกฮู้ ฝูงหมู่คนหาม
อย่าจ้าไป ยาดเขาฝูงนั้น

ค้าแดงเข้ม พอแสนนางหว่าน

เงินด้วงได้ พอฮ้อยหว่านไป
เจ้าหว่านแล้ว สอนสั่งชาวเมือง

โสมพาวนาง กล่าวค้าดูถ้วน
ค่อยอยู่ดีเยอ ชาวเมืองเจ้า ทั้งหลายคอยอยู่ ดีท้อน

ขอให้ เจ้าพี่น้อง ปองสร้างทอดทาน แด่เนอ
หลอนว่า เจ้าพี่น้อง กระสันอ่อนสีดา บ่ฮู้

สูค่อย เอาบุญเป็นอารมณ์ อย่าลอนลืมฮู้