Page 252 - ebook.msu.ac.th

๒๔๑

สูจงฮักสองเจ้า พญาหลวงพ่อแม่ ตูพุ้น

อันว่า การที่ฮ้อน สูเจ้าอย่าไล แด่เนอ

๏บัดนี้ กูจักดับชั่วแล้ว เป็นฝุ่นไฟเผา
อันนี้ เป็นแต่กรรมมาเถิง หลีกหนีบ่ห่อนได้

เมื่อนั้น ชาวเมืองดิ้น ดอมนางให้ฮุ่ง

เขาสลบอยู่กั้น หิวไห้ฮุ่งนาง
พุ่งๆฮ้อง เสียงส่งสาธุการ

ขอให้บุญซูนาง อย่าตายให้ยืนหมั้น
เมื่อนั้น รถเกวียนขว้าม ทวนดูวนเมฆ

เขาก็ เฮฮ่้าฮ้อง หิวไห้หุ่งนาง
คนอะเนล้น สลบท่าวทั้งเมือง

เขาก็ น้านางคาน ฮอดหอผีเสื้อ

เมืองๆเหลื้อม ผิวงามค้าคาด
นางก็ เสด็จสู่ก้วน ผีเสื้อยักโข

พอยเล่าฮอดสวนกว้าง นางนาถสีดา

โสมพาวเพาหอผี ยู่เทิงเม็งกว้าง
เมื่อทาสาให้ คืนมาเมืองเก่า

บางพ่องขับรถแก้ว คืนเข้าสู่เวียง
แต่นั้น จ้าปาเศร้า เสียสีสงัดอยู่

คือดั่ง เมืองเป่าฮ้าง นครกว้างเกิดไฟ
ฝูงหมู่งัวควายช้าง ทรพีพังถ่าว

คึดใค่เว้น วางหญ้าบ่กิน หั้นแล้ว

มีทั้งสัตว์สิ่งเลี้ยง หมาไก่ในเมือง
บ่ได้ยินเสียงหอน เห่าขานขันท้า

ยินทุกข์ห้อม ทั้งเมืองสงัดอยู่

มีแต่ยินโสกไห้ ทาแก้วยอดนาง
แม่นว่า สุริโยผ้าย เหนือยอดพระคันธร ก็ดี

คะนิงนางคาน บ่ใสแสงเศร้า
รังสีผ้าย พระจันทร์เพ็งสิบห้าค่้า

ก็บ่ใสส่องแจ้ง สูญเศร้าเศษศูนย์
แม่นว่า เบญจมาสตั้ง ขัตตะรืกซาวเจ็ด ก็ดี

อันว่า เทพาค้า แปดโตสูญเศร้า