Page 253 - ebook.msu.ac.th

๒๔๒

ดูดั่งวังใสน้้า เจ็ดประการเขินขาด

ลมบ่มีปั่นเปื้อง ปลายไม้หง่วมเหงา หั้นแล้ว

๏มีทั้งสนๆแส้ว สักกูณาบินฮ่อน ก็ดี
เขาก็ ยินโศกกั้น วางเว้นเหยื่อบ่กิน

อันนี้ เป็นแต่บุญก่อนพุ้น นางได้พ่้าเพ็งมา พุ้นแล้ว

อินทร์พรหมทั้งเทพา อยู่หมองตอมเศร้า
ฝูงหมู่คนทุกข์เข้า มาขอทานทอด

เขาก็ยินโศกกั้น หิวไห้ตูบตา มากแล้ว
บัดนี้ ตั้งหากทุกข์ขนาดแท้ มีแต่ซุมเฮา แลนอ

ไผบ่มีกูณา ทอดทานสันนี้
บัดนี้ เวรเฮามาเถิงแล้ว ขอกินทานฝาก

เจ็บใจ ที่ยักข์บาปฮ้าย กินอ่อนสีดา แลนอ

ผิว่า เฮาหากกับแลกได้ ตายก่อนสายสมร ชอบดาย
เฮาจักวอนนางงาม ด่วนคืนสมสร้าง

มันจักกินแท้ แนวญิงชาติถ่อย

อันว่า ยศยิ่งกว้าง เวรฮ้ายจิ่งจักกิน ว่าอั้น
มาเสียดายอ่อยห่อยเนื้อ เจ้าอ่อนสีดา เฮาดาย

เหมือนดั่งกินนรีโสม สิ่งแมนงามล้น
เสียดายคีงหอมแก้ว สีดานางนาถ เฮาเด

ทานอเนกล้น ศีลแก้วท่านทง ซวดแล้ว
ยามเมื่อเฮาขาบเกล้า ขอราชทานดอม ดังนั้น

นางก็ทงวาจา อ่อนหวานประเหียนถ้อย

นางมีใจกูณาตั้ง ศีลทานเททอด ปางนี้
บัดนี้ เฮาค่อยล่้าเยี้ยม ไผได้สิ่งนาง แลนอ

เฮาก็หอดๆฮ้อง ไห้ฮุ่งหานาง

ลางคนมัวเมาทุกข์ คว่าเซซวนล้ม
ลางพ่องตีอกไห้ เสียงนันท์เฟือนฟั่ง ก็มี

คือคู่ลมท่าวไม้ ใบค้อมแทบดิน หั้นแล้ว
จ้าปาฮ้อน ทั้งเมืองมัวมืด

บ่ส่องแจ้ง ดูเศร้าโสกเหงา
บัดนี้ นางพรากจากผาสาทแก้ว ไปสู่หอผี

นางก็ คองค้าตาย อยู่เดียวหมองห้อม