Page 256 - ebook.msu.ac.th

๒๔๕

จ้าปาฮ้าง เภพังเมืองแตก

วิปโยคแค้น แสนชั้นโสกเหงา

ตั้งแต่พระบาทเจ้า จนฮอดชาวเมือง แลนา
ตั้งแต่สัพพสัตว์ฮอด ไก่กาเป็ดฮุ้ง

๏เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว ปะเหียนก้อยดีดพิณ

เสียงทืดเท้า เมืองใหญ่จ้าปา
เหมือนดั่งพิณเทพา เทพอินทร์เมืองฟ้า

เมื่อนั้น อ้าคาได้ ยินเสียงพิณพาทย์
เจ้าก็คึดฮุ่งแก้ว ตายซ้้านอกเมือง

นางนาถแก้ว สลบท่าวเทิงหมอน
บุญไป่เฮืองมโนใน ขาดไปมียั้ง

เขาก็ โจมจอมแก้ว สายสมรเลยเป่า หูนั้น

จิ่งค่อยได้ แฮงน้อยหนึ่งมา
นางก็ยั่งๆไห้ นองเนตรทั้งคืน

เมื่อนั้น บาคานเลย ล่วงไปมียั้ง

พระก็เขียวคืนดั้น เถิงปักตูเวียงราช
เจ้าบ่ยั้ง ทะยานขว้ามเมฆเวียง

เจ้าก็กายด่านกว้าง เถิงเขตสะพังเพียง
พระก็แยงหอผี ค่อยหลิงแลเยี้ยม

บาก็เมียงเห็นน้้า ไหเงินยักข์สว่าย ตีนนั้น
ท้าวก็หลิงล่้าเยี้ยม ยอค้อนทับตี หั้นแล้ว

แต่นั้น ไหก็กะจัดแตกม้าง บี้บอบเภพัง

พระก็ ลีลาเถิงชานมนต์ ลวดเห็นภาเข้า
ยังเล่าเภพังม้าง ภาค้าแตกมุ่น

เจ้าบ่ย้าน บายถิ้มทั่วชาน หั้นแล้ว

ทับหมู่ไหใส่น้้า ไหแตกมุ่นเป็นกะจวน แลนา
บาคาน เอาตีนท้าหอผี ดั่งดินดาพื้น

เตะหลายม้าง ทางผีเหยียบย่้า
บ่มีได้ย่อนย้าน สังแท้ท่อเม็ดงา นั้นแล้ว