Page 255 - ebook.msu.ac.th

๒๔๔

๏บัดนี้ เขาก็เอาอ่อนน้อย ไปใส่หอผี พุ้นแล้ว

แม่คะนิงเถิงนางคาน อิดูเลยไห้

เมื่อนั้น บาศรีได้ ยินค้าแม่กล่าว
ผู่แจ่มเจ้า หัวแย้มจิ่งจา

เจ้ากล่าวต้าน ถามแม่มารดา

ยักข์นั้น มันจักมายามใด บอกเฮาจงแจ้ง
พอเมื่อราตีล้้า พอแถเถิงเที่ยง

เมื่อใด ยักข์บาปฮ้าย แสวงดั้นด่วนเถิง เจ้าเอย
เมื่อนั้น ผู่แก่นไท้ ฟังแจบกะใจบา

พระก็ยินเพิงใจ ดั่งเดือนเพ็งแจ้ง
บัดนี้ บุญกูแล้ว บาคานน้าส่ง ปางนี้

คะนิงแจบแจ้ง กะใจเจ้าบ่จา

บัดนี้ ควรกูลงสู่น้้า สรงเกศเกสา ชอบดาย
บาก็ลงนะทีหลวง อาบสีสรงล้าง

พอยเล่าทวายคีงแก้ว มาเฮือนสนิทอยู่

เมื่อนั้น สูรย์ด่วนล้้า คาค้อยค่้าจวน
เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว เสวยโภชภาแลง

ศรีคานถอย สว่ายมือทงล้าง
นงแพงแก้ว ขอขันธ์เหวยหมาก

บาบ่าวท้าว คะนิงคุ้มอ่าวเถิง
ซะควากนิ้ว มือลูบเกสา

คะนิงนางงาม ข่ายจันทน์เจือคู้

พระก็ ทวายทงแก้ว บุพผานางฝาก มานั้น
ทัดแทบไว้ เทียมเกล้าก่อมผม

ผู่แจ่มเจ้า ทงแผ่นแสนค้า

พระก็ ทวายแกวนกม สอดเพิงทั้งม้าว
ล้าๆนิ้ว ทงแหวนมณีโชติ

พระก็ สบสอดต้าง ดวงแก้วใส่หู
ตั้งหากงามเลิศล้้า เหมือนดั่งอินทร์พรหม

ภูบาลทวยคันไซย์ เลิกลาลงห้อง
พระหลิงดูจ้าปาเศร้า เสียสีสงัดอยู่

บ่ได้ยินไผปากเว้า พอน้อยทั่วเมือง