Page 254 - ebook.msu.ac.th

๒๔๓

นางก็ คึดคั่งแค้น ในทวงจักแตก

คอบเทื่อเวรก่อนกี้ น้าห้อยคอบเลิง แท้แล้ว

ขอโยติกาไว้ สีดาน้อยอ่อน
ในนิทานหน้าพุ้น ยังกว้างกว่าหลัง แท้แล้ว

พญายกสีดาให้คัชชนาม
๏บัดนี้ จักกล่าวเถิงบาศรีแก้ว คัชชนามตนประเสริฐ

ท้าวก็มาอยู่ยั้ง เฮือนน้อยแม่ตน
เมื่อนั้น พิเสกแก้ว ตามแม่มารดา

จักว่าอนตายสัง เกิดถองเถิงเจ้า
พอยเล่าท้าเสียงไห้ หิวตายนองเนตร

วันนี้ ดูหลากแท้ พอยเจ้าหง่วมเหงา แม่เอย

แม่จงเล่าเหตุให้ ฮู้แห่งค้าเคือง แด่ท้อน
ข้อยก็ยินดีฮัก เกิ่งตาสองเบื้อง

พอให้ข้อยจงใจเลี้ยง มารดาตนแม่

บ่ให้ทุกข์ยากไฮ้ ค้าแค้นคั่งทวง แม่เอย
เมื่อนั้น แม่กล่าวต้าน จาราชเล็งโญ

แม่ก็เคืองกะใจคึด ดั่งค้าฝูงนั้น
บัดนี้ มียักโขฮ้าย เบียนเมืองพระราช เฮานี้

ยักข์นั้น มันกินลูกโยเธศท้าว ตายเสี้ยงบ่หลอ หั้นแล้ว
บัดนี้ พอยเล่ามาคอบแก้ว นางนาถสีดา เจ้าเอย

นางเป็น ลูกสาวพญาเมืองจ้าปา ทอดทานใจกว้าง

คิงหอมได้ พันวาเป็นเขต
ศีลห้าแปดทงแต่น้อยๆ บ่มีได้เหือดคิง

วิเสสแก้ว งามเกิ่งสุดชาดา ที่พุ้น

ในไตพะติงสา เทพอินทร์เอาซ้อน
นางนั้น บุญมีได้ สิบหกปีดูประเสริฐ

เจ้านั้น บ่เดือดฮ้อน ฮามได้ขาดทาน
ยามเมื่อ ประเสริฐแก้ว กู่ไป่มาเถิง แม่นั้น

แม่ก็ ขอทานดอม ซู่วันนางเลี้ยง
แม่ก็ คึดเถิงแก้ว เห็นคุณนางนาถ

คอบเทื่อนางได้เลี้ยง ประสงค์ให้ทอดทาน แท้แล้ว