Page 257 - ebook.msu.ac.th

๒๔๖

นางสีดาตกใจแทบสลบ

๏เมื่อนั้น สีดาแก้ว กะจวนจันทน์ย้านสั่น

ยินสะอื้น พระนางเจ้าหลูดทวง
นางสลบท่าวกั้น ใจจักขาดมีติง แลนา

ยังเล่ามายใจงาม ค่อยจาจงต้าน

เฮียมก็ทานคีงให้ ยักโขผีใหญ่ กินแล้ว
เป็นแต่ กรรมเฮียมก่อนกี้ ทานให้แก่มึง ยักข์เอย

อย่าได้เฮ็ดบาบแก้ว เสียงเสียดซาหู หลายท้อน
มึงจงกินเต็มใจมัก บ่อาจไผจักห้าม

เมื่อนั้น ภูธรได้ ยินเสียงนางกล่าว
พระลวดต้าน ถามแก้วยอดนาง

น้องเป็นบุตรีแก้ว พญาใหญ่ก้ามะทา แท้ลือ

พี่ก็ เดินมาเฮ็วพะลัน เพื่อประสงค์นางแก้ว
อันนี้ คือดั่งบุญหลังยู้ สองเฮาเคยฮ่วม กันแล้ว

จิ่งได้มาผ้อน้องแก่นแก้ว เคยได้ฮ่วมกัน

เมื่อนั้น จอมแก่นแก้ว นางนาถคะนิงดู
จักว่ายักโขลือ ฮู้ว่าคนมาจวบ เฮียมนอ

คือดั่งเสียงสนิทแท้ คืออินทร์อ้อยอิ่น
จักว่า ผียักข์แท้ เสียงนั้นก็บ่คือ นี้เด

นางก็ยินสั่นย้าน กัวแม่นผียักข์
นางก็ อือเสียงขาน กล่าวจาจงต้าน

เฮียมก็เวนตัวให้ ผีกินเป็นเหยื่อ มึงแล้ว

มึงอย่ามาปากเกี้ยง แถลงลิ้นต่อกู ยักข์เอย
กูนี้ ลูกแก่นแก้ว พญาใหญ่จ้าปา แท้แล้ว

ในชมภูเมืองคน ขาบกลอนกอยไหว้

บัดนี้ เวรกูแล้ว ทานตัวเป็นเที่ยง จิงแล้ว
มึงอย่ามายัวะเย้า ใยหลิ้นหลอกเชิง ยักข์เอย

๏เมื่อนั้น บาบ่าวท้าว ฟังเที่ยงเลยจา
พี่บ่เคยกินคน ดั่งผีสางเสื้อ

เฮานี้ บาบุญกว้าง ใจคามฤทธีมาก จิงแล้ว
พี่จักมาโผดน้อง บุญกว้างลูกพญา เจ้าเอย

เมื่อนั้น นางก็พรพากย์ถ้อย ถามว่าคนลือ