Page 258 - ebook.msu.ac.th

๒๔๗

ท่านจงหนีแวนเปือง อย่าลอนมาใกล้

เฮียมนี้ คือดั่งผีตายแล้ว อย่าลอนได้อยู่ ดอมท้อน

เจ้าจงเข้าป่าไม้ เดียวนี้ฮีบหนี ไปท้อน
อุปมา คือดั่งเหม็นสาบเนื้อ กุยเน่าทั้งคีง

คือดั่ง โคงควายตาย เน่าเหม็นกาแฮ้ง

อย่าได้มาลอนเกี้ยว คนตายเหลือซาก
ให้ฮีบเข้าป่าไม้ เดินดั้นดุ่งหนี เทียวเทอญ

อย่ามาลอนกล่าวถ้อย ปุนเปียบยักโข
ยักข์นั้นผีสางไผ ห่อนเล็วมันแท้

ท่อแต่เอาตัวอ้าง เล็วผีไผซิเซื่อ ค้านั้น
นับแต่กงแผ่นผื้น เมืองนี้ส่้าตาย นั้นแล้ว

เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว แถลงตอบนางคาน

สายสมรเอย อย่ากัวเก็งย้าน
อวนนี้ ชายหาญเซื้อ พญาศรีสาเกส ภายพุ้น

น้องอย่าได้ย่อนย้าน ผีฮ้ายเผดมา นั้นท้อน

พี่นี้ ซื่อว่าอ้ายก่้าพ้า เดินประเทศทางไกล
มีฤทธีแฮง เกิ่งพรหมภายฟ้า

แม่นว่า ยักข์โขได้ แสนตัวล้านโกฏิ ก็ดีท้อน
พี่จักยอเงือกง้าว ก้าด้าวผ่าเผลียง หั้นแล้ว

ยักข์จักมรณาตเมี้ยน ขีนไขว่ชีวิต
ยูท่างเฮียมทั้งสอง ฮักกันเฝือฝั้น

อันแต่ ชีวิตน้อง อวนจงใจโผด จิงแล้ว

อวนจักท้าแป่ม้าง ชายกล้าขนาดเชิง เจ้าเอย
๏เมื่อนั้น มือฟาดต้อง พิณใหญ่เสียงดัง

นางสีดา ลวดประสงค์ดอมท้าว

เสียงพิณต้อง เมืองคนสนุกยิ่ง
นางจิ่งมาเซื่อท้าว ใจล้มหลูดดอม

นางจิ่งเชิญท้าวเข้า ปักตูทวนเถิงนาถ
มือกอดอุ้ม เอาน้อยนั่งเพา

ยูท่างฮักฮูปน้อง สุดแห่งหัวอก
มือซอนคอ ลูบนมบายคั้น

ดูดั่งค้าทุกข์ฮ้อน หายไปเป็นสว่าง