Page 260 - ebook.msu.ac.th

๒๔๙

ยูท่างฮักแนบเนื้อ ซมกิ่นแพงศรี

เนียรๆสอง กอดกันแฝงฝั้น

กิ่นกะจวนฟ้ง เต็มหอผาสาท
พอเมื่อเดือนด่วนค้าย คาแจ้งเที่ยงคืน

ยักข์สลาดฮู้ เถิงเมื่อยามกิน

มันก็เขียวคืนมา สู่หอผีเสื้อ
ยักข์บ่ได้เห็นน้้า ไหเงินล้างสว่าย ตีนนั้น

พอยเล่าเมือสู่ห้อง หอแก้วฮอดชาน
มันเห็นโภชนังเข้า ในภาแตกมุ่น

ฝูงอ่างน้้า หลายถ้านแตกทะลาย หั้นแล้ว
กะจวนบอบบี้ ยีย่อยเป็นผง

มันก็ แกนๆเสียงโทสัง ดั่งปานไฟไหม้

ยักข์ก็ซงมงเยี้ยม เมือในผาสาท
มันก็คึดเคียดค้อย ไฟไหม้ไป่ปาน

สูจักดับบาดนี้ ตายทั่วทั้งเมือง หั้นแล้ว

สูอย่ามาลวนกู กล่าวอ้าพางแท้
คึดเถิงปฏิญาณไว้ พญาหลวงโยมอ่อน

กูจักกินเที่ยงแท้ ตายเสี้ยงทั่วเมือง หั้นแล้ว
พญามันมากล่าวต้าน ค้าล่ายพางกู แท้น้อ

สังเฮ็ด คือเมืองสูมุงหินผา ก่อกวมบังไว้
อันนี้ กรรมสูแล้ว ภายกูเป็นโชคใหญ่ ปางนี้

มันเล่าคึงเงือกค้อน ขวานกล้าทืบตีน เจ้าเอย

๏เมื่อนั้น นางนาถย้าน ยินโสกกัวผี
ทั้งตีนมือ สั่นสายปานบ้า

เมื่อนั้น บาศรีแก้ว โลมนางอ้อยอิ่น

น้องอย่าได้ย่อนย้าน ผีฮ้ายท่อใย พี่ท้อน
ท้าวก็โลมอิ่นอ้อย นางเล่าฟังค้า

ยักข์ก็ ซูลูมา ฮอดบาไทท้าว
เมื่อนั้น ค้าเสินแก้ว คัชชนามลือเดช

ท้าวก็จับเกศเกล้า หงายไว้แค่หอ
มันก็ติ่งบ่ได้ แค้นอยู่อือลือ

เหมือนคนตาย เคิ่งคีงไปแล้ว