Page 261 - ebook.msu.ac.th

๒๕๐

เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว ถามมึงใจโหด

มึงมาฆ่าโคตรเซื้อ กูได้มอดวาย

ท่อมาท้าเวร ลูกเมียกูแท้
มึงสังจังไฮแท้ เปโตจมจุ่ม

เมื่อนั้น ยักข์ก็ยอมือขึ้นไหว้ บาคานบนบอก

ข้าน้อยซื่อว่า “สัจจะยักข์” แท้ นามเค้าแต่ปฐม
ได้ผิดเที่ยงแท้ เมืองใหญ่จ้าปา

แต่นั้น ยักข์กล่าวแล้ว พระบอกนามกร
กูนี้ ลืออยู่ในโลกา คัชชนามเป็นเจ้า

กูเคยสอนมึงไว้ ปฏิญาณจ้าจื่อ ปางนั้น
มึงสังมาล่ายลิ้น กูท้าวซู่อัน ดังนี้

บ่มีสัจจะไว้ เป็นเที่ยงในตน

สังเล่ามีค้าพาง ล่ายกูจิงแท้
เมืองนี้ เป็นเมืองเจ้า ปิตาตนพ่อ เมียแล้ว

บ่กว่ามึงหากฮู้ คองชั้นยักข์ผี

อันว่า นางนาถน้อย อันอยู่หอปาง ยักข์นี้
นางหากเคยเป็นเมีย แห่งกูในฟ้า

บ่กว่ามึงเห็นแจ้ง คองผียักข์ใหญ่
มึงหากฮู้ คองชั้นฮีตผี

๏เมื่อนั้น ยักข์ก็ก้มขาบไหว้ แล้วเล่าความมี
ข้าน้อยมีโลภา ลวดลืมคะนิงฮู้

เห็นแต่ค้ากินแท้ ลืมค้าพระสั่ง เสียแล้ว

ลืมค้าฮู้ คองท้าวสั่งสอน พระเอย
บัดนี้ ข้าน้อยจักตายเที่ยงแท้ ไปสู่เมืองผี

ขอแก่ ภูมีพระ จงข้าตนตัวข้อย

เมื่อนั้น บาศรีแก้ว คัชชนามจากล่าว
มึงจงคืนสู่ด้าว ดงกว้างเขตมึง

อย่ามาฮาวีแท้ จ้าปาเมืองใหญ่
มึงจักตายมอดเมี้ยน เดียวนี้เป่าสงก์

ค้าที่กูสอนไว้ ตนมึงให้จ้าจื่อ
ให้มึงจ้าจื่อหมั้น กูได้สั่งสอน

เมื่อนั้น ยักข์กล่าวต้าน จาตอบบาไท