Page 262 - ebook.msu.ac.th

๒๕๑

ข้าน้อย ขอตายดอมแพงศรี ลูกจอมเมืองเจ้า

มาเอาตัวหงายไว้ ปฐพีพื้นแผ่น พระเอย

สัจจะนี้ แหนงว่าตนตาย
บ่ได้อาไลสัง เพื่อฝากจิงแท้

อยู่บ่ได้ ซิอายหน้าเพื่อนซัง

บ่ห่อนพางพอสอง ก็จิ่งมีปางนี้
กรรมหากมาเถิงแล้ว ขอตายลดชั่ว ไปเทอญ

เมื่อนั้น ภูเบสเจ้า ขอห้ามต่อมัน
มึงอย่าเอินเทินต้าน ขอตายมรณาต จิงท้อน

อันว่า ชีวิตนี้ กูให้แก่มึง
ยามเมื่อทุกขมอดนั้น ให้มึงย่อมท้าดี

มึงจงหนีแวนเปือง อย่าลอนมาใกล้

ยักข์ก็ปุนค้าต้าน ขอตายกับบาป
ขอแก่พระแก่นไท้ จงฆ่าให้ตาย

ผิว่า พระบ่ฆ่าบาดนี้ ซิขอขอดกรรมเวร

ทั้งแสนปี ชาติลุนซิไปฆ่า
ขอพระท้าเป็นข้า ผีตายมรณาต ปางนี้

ขอให้มีโทษม้ม เวรฮ้ายแห่งฮา พระเอย
เจ้าก็คึดถี่แท้ ยังเล่าปรานี

มันเล่ามาท้าเวร ซวดพาโลพ้น แท้แล้ว
๏เมื่อนั้น บาศรีแก้ว ใจคามคะนิงมาก

ตนพระเจ้าแผ่นฟ้า ทงแก้ดาบไชย์

เจ้าก็คึดถี่แล้ว แทงแห่งคอยักข์
มันก็มรณังตาย บาดเดียวลางแล้ว

ท้าวก็ซักหงายไว้ แคมหนองสะพังใหญ่

พระก็ขึ้นสู่ห้อง ซมแก้วยอดนาง หั้นแล้ว
นางได้เห็นฤทธิเดชอ้าย อันผาบผีสาง

นางก็ซมบาคาน อิ่มกะใจแสนชั้น
พี่นี้ คืออินทาไท้ ควงสวรรค์ลงโผด

น้องขอเพิ่งฮ่มอ้าย เทียมซ้อนสืบแนน แด่ท้อน
สองก็ฮักฮูปแก้ว มณีโชติซมเสนห์

ยูท่างมือซอนคอ ก่ายกันดมแก้ม