Page 264 - ebook.msu.ac.th

๒๕๓

มึงมรณังเมี้ยน ตายคอบคานแหลม

ตางให้ลือเดชกู แทงยักข์ตายปางนี้

มันก็เหาะหอบเต้น ไปสู่ในเมือง
บายไม้คานแหลม แกว่งไกวทังฟ้อน

ชาวเมืองกว้าง ทั้งหลายหลิงล่้า

กูได้ฆ่ายักข์ล้ม ตายแท้ขอบหนอง นั้นแล้ว
ผิบ่เซื่อแท้ ไปล่้าหลิงดู หั้นท้อน

กูหากปองเวรยักข์ แต่ใดมาแล้ว
อันนี้ ฮ้อยที่บุญกูท้าว ผันมาเลยฮอด

แก้วแก่นผู่ ใจกล้าเล่ากุม
มันก็เหาะหอบเต้น ทะยานผ่ามีหน

ข้อยก็กุมคานแหลม เฮียบคอตายซ้้า

เมื่อนั้น สนๆเต้น ชาวเมืองน้าเบิ่ง
เขาว่า นายหญ้าม้า ไปฆ่ายักข์ตาย

ก็จิ่งเห็นเลือดย้อย ติดอยู่ปายคาน แลเด

พังเสียงจาท้ากลฮ้อง เสียงนันฟ้าวฟั่ง
ฮ้องทั่วคุ้ม บาท้าวบ่ขาน หั้นแล้ว

เมื่อนั้น บุพพิตเจ้า ฟังแจบเลยจา
สูจงทันมันมา ฮอดกูถามถ้อย

เมื่อนั้น เสนาฟ้าว ตามค้าเลยแล่น
ฮอดที่ข้อยหญ้าม้า เลยต้านต่อมัน

บัดนี้ ภูแก่นแก้ว ทันท่านไปเถิง ว่าอั้น

มันก็กอยแฮงผัน ฮอดพญาทูลไหว้
เมื่อนั้น ราชาเจ้า เลยถามโดยฮีบ

จักว่า ท่านฆ่ายักข์เมี้ยน ดอยไว้แค่สะพัง ว่าลือ

เมื่อนั้น ข้อยหญ้าม้า มันฮีบทูลถวาย
ข้าน้อยยินดี ไปเกี่ยวเอายังหญ้า

พอยเล่ามาเห็นยักโขฮ้าย ในแคมสะพังใหญ่
ข้าน้อยเอาคานหญ้าม้า แทงล้มมอดตาย พระเอย

มันก็ยอมือไหว้ ถวายคานทั้งเลือด
พระก็ผายแผ่ต้าน ค้าแม้งต่อมัน

ดูเลิศล้้า เมืองใหญ่จ้าปา