Page 297 - ebook.msu.ac.th

๒๘๖

มองเบิ่งดาราแจ้ง เพ็งส่องใสงาม พุ้นเยอ

ท้าวก็ไสยานอน หนึ่งยามเลยแจ้ง

เมื่อนั้น บาคานท้าว ลงสรงสะเกศ
ผู่แจ่มเจ้า ใจแจ้งลวดงาย

ค้อมว่า เจ้าอย่าแล้ว เสด็จฮอดจอมผา

พระก็ทวายคีงแพง ล่้าดูเหนือใต้
เห็นแต่ทางใกล้้า จอมเขาไกลาส

หลิงล่้าเยี้ยม ไกลแท้ชั่วตา
เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว เสด็จล่้าทะยานไป

พอยเล่าเถิงภูเงิน จอดเซาเนายั้ง
โสมศรีแก้ว ทะยานไปอากาศ

เห็นแต่ชาวเทพไท้ ทั้งค้านล่้าดู

สะอาดเนื้อ พระบาทลีลา
คือดั่งหงส์ค้าผาย แอ่นลมเหนือฟ้า

บาคานท้าว ผายพิณฟ้อนแอ่น

เหนือเมฆดั้น คือฟ้าล่วงบน
กินนรีน้อย ฟังพิณดังม่วน

คือดั่งเทพไท้ เมืองฟ้าก่อมเสียง แท้แล้ว

คัชชนามฮอดภูเงิน
๏เมื่อนั้น สาวก็เมื่อทูลไหว้ ปทุมานางนาถ

บัดนี้ พระพี่เจ้าติ่วซ้อย บินแส้วสู่เมือง

เหนือเมฆดั้น อากาศกางหาว
เสียงพิณดัง คื่นเสียงเหนือฟ้า

เมื่อนั้น นงนาถน้อย ฟ้าวฟั่งเลยไป

บุญเฮืองเถิงชานมนต์ ล่้าหลิงดูท้าว
นางก็หลิงเห็นแก้ว สายใจซมซื่น

ยังยิ่งได้บ่น้้า เมืองท้าวเทพอินทร์
ท้าวก็มองเห็นน้อย ยืนอยู่ชานมนต์

เห็นแพงศรี ผ่อคอยหลิงเยี้ยม
ท้าวก็วอยๆดั้น เหาะลงพะลันด่วน

เวิ่นๆเท้า เถิงอ่อนปทุมา