Page 472 - ebook.msu.ac.th

๔๖๑

ขึ้นสู่ท้าว ปิ้นปากทั้งสหาว

บัดนี้ ราชาเจ้า ทูตาตางพระเนตร
ผายค้าควร ข่าวสาส์นเถิงเจ้า
เขืออย่าได้ขัดขีนข้อ ขอโยมแวนเที่ยว ว่าดาย

ให้ท่านผู่ติ่วซ้อย สองท้าวสว่ายไฮ ว่าอั้น
ผิว่า เขือหากยังแข็งแท้ เจ็ดวันซิมาฮอด
พระจัก ขึ้นขวี่ช้าง พังน้อยเหยียบเอา ว่าดาย
เมื่อนั้น บุพพิตเจ้า สองเมืองค้อยเคียด
คือคู่ไฟลวบเนื้อ ลนไหม้บ่ปาน

สังหากมาสะหาวอ้าง เอาดายสันเก่า เฮานี้
แม่นว่า เมียอยู่บ้าน เป็นหม้ายบ่แหนง ง่ายแล้ว
เผือนี้ บ่ห่อนน้อม โยมต่อคนใด ง่ายนั้น

แม่นว่า ตัวตายเสีย มุ่นผงก็ลางแล้ว
ใค่จักมาโยมให้ ไผปองตูง่าย สันนี้
บ่ใช่เซื้อชาวข้อย มันแท้กล่าวสอน ซวดนี้
เผือจักเข้าต่อช้าง ชนผ่าสานงา ก่อนแล้ว

ตูบ่กัวเก็งสัง ผ่าซูซนม้าง
ซู่คนซู่เป็นหน่อฟ้า บ่ห่อนโยมไผ ง่ายนั้น
เผือจักทงพายสาร ผ่าเล็วมีเว้น
เผือบ่คึดใค่ย้าน สังท่อยองใย

ลือเล่ามาสะหาวความ ด่าเผือสันนี้
อันว่า ทูตาผู้ น้าค้าไขข่าว ก็ดีท้อน
มันบ่คึดใค่ย้าน ย้าท้าวท่อใย
พอยเล่าโอดอ้าง ยื่นปากค้าสะหาว สิ่งนี้

แข็งบ่ตามพิมพ์เมือง ข้าเสียลางแล้ว
ยังว่าพระกษัตริย์ใช้ หากันยื่นปาก สันนี้
มึงฮีบ ลงจากห้อง หอแก้วแห่งเผือ เที่ยวเทอญ

เผือบ่ห่อนฮู้คนขี้ฮ้าย มาล่วงพิมพ์เมือง สิ่งนี้
มึงฮีบหนีแวนเปือง อย่าให้เผือเห็นหน้า
เมื่อนั้น พิมะสารน้อย ลาลงสาส์นจอด
เลยฮอดม้า ผันผ้ายบ่นาน
พอยเล่าเถิงสถานก้้า บุรีทิพราช

มันก็ขึ้นสู่ห้อง ทูลท้าวแทบชุลี
๏บัดนี้ ข้าน้อยน้าสาส์นให้ สองพญาฮู้เมื่อ จิงแล้ว
ดูดั่งพระผ่านแผ้ว สองท้าวเคียดใน นักแล้ว

เถิงเมื่อเจ็ดวันให้ จอมหัวเสด็จด่วน ว่าอั้น
ใค่จักชนตอต้อง พระเมืองเจ้าบ่หนี ว่าอั้น