Page 473 - ebook.msu.ac.th

๔๖๒

ข้าน้อย บ่นบนอบท้าว ยืนปากค้าสะหาว

สองก็ มีโกธา กล่าวจาจงฆ่า
จ้าข้าน้อยลาลงห้อง หนีพะลันเฮ็วฮีบ
หนีฟ่วามฟ้าว เถิงเจ้าเที่ยวพะลัน พระเอย

เมื่อนั้น ยุวะนาถเจ้า ฟังแจบเลยหัว
พระก็ เตินเสนา ป่าวกลองทั้งค้อง
กูจัก ลงพลหลิ้น สนามหลวงหลายหลาก
จัดไพร่น้อย ลงพร้อมซู่คน
เตินทั้งแสนส่้าท้าว ทุกที่มาโฮม

ทั้งชาวเมือง ท่วยไททั้งข้า
เถิงเมื่อเจ็ดวันนั้น เสนาโฮมฮอด
คันว่า ภาคที่ห้อง สนามกว้างยาดไชย์

อย่าได้มีหอกง้าว สักสิ่งอาวุธ
ท่อแต่ มือดายถือ แกว่งวีปะสงค์ป้อง
ฝูงหมู่ทางตีนให้ ถุยเชิงลากแผ่น
ทัดดอกไม้ จันทน์ล้างลูบคีง

ฝูงหมู่ควานคาดช้าง ปะสงค์ใส่ตาวค้า
อย่าได้มีตาวแข็ง หอกดีดวงกล้า
ท่อแต่ มือบายเบื้อง ของามเกาะเกี่ยว ไปเทอญ
ฝูงหมู่นายขวี่ม้า ถือแส้สิ่งเดียว

ไผผู่ยังหมั่นค้าน ตามแห่งใจเขา
อย่าได้มีค้าหัง แห่งฝูงเขาข้า
เมื่อนั้น หิงๆข้า ชาวเมืองเตินป่าว
โดยอาชญ์เจ้าลุ่มฟ้า พระเมืองเจ้าซู่คน

เมื่อนั้น แสนส่้าท้าว ข้ามหาดทั้งหลาย
เสนาขุนจ้าปา ซู่ซุมมวลพร้อม
เลื่อนๆก้อง ฝูงไพร่ชาวเมือง

เขาก็ นองกันมา สิ่งชายไหลแล้ง
คนมวลพร้อม สนามหลวงมวลมี่
เพื่ออยากเห็นเดชเจ้า บุญกว้างซู่คน
เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว พระบาทก้ามะทา
พระก็ ลีลาลงหอค้า สู่เกยเฮียงช้าง

พระก็ ทวายทงช้าง ชุมภูจตุโลก ไปแล้ว
เสียเสพเท้า ทะลังพื้นแผ่นดิน
พระก็ เสด็จด่วนเท้า ทันที่หอสนาม

แยงบาลัง คอยเซาคีงค้อม แท้แล้ว
๏เมื่อนั้น บุพพิตเจ้า พญาหลวงตนประเสริฐ