Page 474 - ebook.msu.ac.th

๔๖๓

พระก็ ทงเคื่องย้อง งามล้นลื่นคน

อรม่อยเนื้อ สบเกศกะโจมหัว
คือดั่งอินทาเมืองสวรรค์ ลวดลงมาย้อง
คีงควรแก้ว เสมอค้าทุกแห่ง

พระก็ ทงไม้เท้า ทั้งแก้วดาบไชย์
เมื่อนั้น อ่อยห่อยเนื้อ นางนาถสีดา
ทงอาภรณ์ ดั่งนางนครฟ้า
เถิงเมื่อยามดีแล้ว สะบูหลวงเลยลั่น
พระเสด็จจากห้อง หอแก้วค่อยไป

สองแจ่มเจ้า ยัวรยาตลีลา
เขาก็ ยวงแถเหิน ทั่งเมืองดาพื้น
แต่นั้น ควรพายห้าง เหมคีรีสารเผือก มาแล้ว

พระเสด็จสู่ช้าง สารแก้วเผือกขาว
อระแอดเนื้อ น้อยอ่อนสีดา
ทงพายสาร ฮ่วมบาไทท้าว
เสินๆช้าง เหมคีรีย้ายย่าง ไปแล้ว

สิบสอกด้าม เกยหน้าย่างงาม
คื่นๆก้อง กลองเสพนันเนือง
เภรีนัน แผ่นดินดาพื้น
ไหๆข้า เสนาระวังแห่

ยืดๆย้าย พลล้านล่วงไป
ฝูงเขาข้า ชาวเมืองหลิงล่้า
คือคู่นางฟากฟ้า ทงซ้อนฮ่วมพระอินทร์
เดียระดาษล้น ฝูงไพร่ชาวเมือง

เขาก็ ยอมาลา มอบถวายเถิงเจ้า
บางพ่องไกวเชิงผ้า บูชาทุกแห่ง
ฝูงดอกไม้ พอฮ้อยหมื่นกอง

พุ่งๆล้น ชาวเทศสาธุการ
ดีท่อ คนชาวเมือง ซื่นซมสงวนเจ้า
มวลคนด้าว บาบุญแหนแห่
คับคั่งเท้า ทางกว้างมืดมัว
ดีท่อ อุมทุมฟ้า บดมืดมีเห็น

เป็นควันบด มืดมัวมีแจ้ง
นาๆเบื้อง หลายเสียงสมเสพ
คื่นๆก้อง ดินฟ้ามี่นัน

เมื่อนั้น สองแจ่มเจ้า เสด็จฮอดหอสนาม
พระก็ ลีลาลงพายสาร ฮอดบาลังแก้ว