Page 75 - ebook.msu.ac.th

๖๔

เจ้าก็ขึ้นสู่ห้อง ผาสาทเล็งโญ

ทูลวันทา ขาบลงเหนือพื้น

เมื่อนั้น บุพพิตเจ้า นครศรีสาเกส
พระก็ตามแจ่มเจ้า บุญกว้างซู่อัน

เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว ฮับราชเล็งโญ

ทูลทันย้า พระยอดเมืองจอมเจ้า
ข้าน้อยจักลาเหนือหัวเจ้า เดินไพรต่างประเทศ จิงแล้ว

ขอพระยืนยิ่งล้้า พันเข้าหมื่นปี แด่ท้อน
เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว พญาใหญ่ราชา

พระก็จารจาถาม ต่อบาไทท้าว
เป็นใดแท้ สายใจเจ้าพ่อ กูเอย

เจ้าพ่อ จักเดินประเทศด้าว เมืองกว้างที่ใด ก็พ่อเด

เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว ฮับราชเล็งโญ
ยอมือทูล ใส่หัวหุมต้าน

ข้าน้อยจักน้าฮอยช้าง ปิตาตนพ่อ จิงแล้ว

คอบเทื่อแม่ข้าน้อย ได้กินน้้าฮอยช้างก็จิ่งมี พญาเอย
๏บัดนี้ ข้าน้อยจักได้เดินดุ้งดั้น น้าพ่อไปไกล พระเอย

ขอจงยืนแสนปี อยู่เสวยเมืองบ้าน
เมื่อนั้น ภูมีเจ้า ราชาแถลงต่อ

เจ้าอย่าต้าน ค้านั้นเบ่าควร พ่อแล้ว
เจ้ามีอายุสิบสามได้ ตามปีสอนใหญ่ มาแล้ว

ใค่จักลาแม่เจ้า เนายั้งเปี่ยวพอย ได้เด

พ่อก็ตั้งต่อเจ้า หวังปูกแทนเมือง แท้ดาย
พอยเล่าไปหนีเสีย ต่างแดนฮามฮ้าง

ก็บ่มีแนวเซื้อ ชายใดเป็นหน่อ จิงนา

พ่อก็คึดต่อเจ้า บาท้าวผู่เดียว พ่อแล้ว
อย่ากล่าวต้าน ลอนว่าจักหนีไป เจ้าเอย

เฮาก็แพงบาคาน เกิ่งตาสองก้้า
เมื่อนั้น บาศรีแก้ว กุมารนบนอบ

ขอแก่พระบาทเจ้า เมืองกว้างอย่าขีน แด่ท้อน
ข้าน้อยจักทูลบาทไท้ ตามฮีตคองธรรม นั้นเนอ

ขอให้ภูมีพระ หมั่นคะนิงเห็นแจ้ง