Page 76 - ebook.msu.ac.th

๖๕

๏อันว่า คุณโณเบื้อง ทั้งสองพ่อแม่ เฮานี้

แม่นว่า อินทร์อยู่ฟ้า มาค้้าก็บ่ถอง ได้นั้น

เยียวท่อ องศ์พุทโธเจ้า จอมธรรมตนประเสริฐ บ่ฮู้
ก็จิ่งนับอ่านได้ ปางนั้นเบ่าสงก์ แท้แล้ว

ข้าน้อยนี้ นักปราชญ์แท้ ตัดส่องในธรรม พระเอย

ไผนอสิไลบุญเฮือง พ่อตนเสียได้
แม่นว่า พ่อข้าน้อยกายเป็นช้าง พายสารสัตว์ใหญ่ ก็ดี

ข้าน้อย บ่ลืมคุณพระบาทเจ้า ตนแก้วท่านมี พระเอย
ไผผู่ลืมคุณเจ้า ทั้งสองพ่อแม่ เสียนั้น

ก็ส่วนจมอยู่พื้น ในหม้อแปดหู นั้นแล้ว
อเวจีจมหมิ้ง แสนปีบ่ได้เกิด แท้แล้ว

ยังเล่าเป็นเผดฮ้าย หลายชาติมึนนาน พระเอย

แม่นว่า เทียวสงสาร เกิดเป็นคนฮ้าย
นับแต่เป็นหมาได้ พันปายตามชาติ

เป็นทูตเฮื้อน หลายชั้นชาติลุน พระเอย

สันใดแท้ จอมหัวผายโผด จิงท้อน
ขอขะมาโทษฮ้าย เสียเสี้ยงสว่างโภย แด่ท้อน

๏ข้าน้อย จักขอดอมเจ้า น้าฮอยพ่อตน จิงแล้ว
ขอแก่พระบาทเจ้า เมืองกว้างอย่าขีน แด่ท้อน

เมื่อนั้น พระบาทเจ้า ทงราชนครศรี
ก็บ่ขีนบาคาน ท่อใยยองน้อย

โมทนาย้อง บาบุญสิน้าพ่อ

เทพเจ้าแผ่นฟ้า ก็ยินย้องทั่วแดน แท้แล้ว
เมื่อนั้น บาจิ่งฝากแจ่มเจ้า ตนแม่มารดา

ประนมมือทูล ขาบลาเลยก้ม

ขอแก่ปิตาเจ้า จอมหัวผายโผด จิงเทอญ
ข้าน้อย จักขอฝากเจ้า จอมส้อยแม่ตน แด่ท้อน

ขอแก่พระบาทเจ้า จงผายโผดญิงทุกข์
พอให้มีค้าสุข เพิ่งบุญพญาเจ้า แด่ท้อน

๏เมื่อนั้น ภูมีเจ้า ราชาเลยกล่าว
เจ้าอย่าฮ้อน เคืองแท้แม่ตน

เจ้าจงเอาย่าขึ้น เมือเทิงผาสาท จิงเทอญ