Page 78 - ebook.msu.ac.th

๖๗

ยังเล่าคอนค้าได้ พอแสนขัดไถ่

เจ้าก็ยัวรยาตย้าย ลงห้องแห่งเฮือน แท้แล้ว

๏แต่นั้น ท้าวก็คะเคื่อนย้าย เข้าเขตปัพพะโต พุ้นเยอ
หลายวันคืน ย่างเดินน้าช้าง

ผ่อเห็นสะพาดพร้อม เลียนกิ่งสาขา พุ้นเยอ

ดีท่อ กาเวาวอน ส่งเสียงเฮฮ้อง
มีทั้งโพธิ์ไฮซ้อง แสนกอกางเถื่อน

เดือนสี่ค้อย ลมเปื้องปิ่นใบ
หลิงเห็นถัดถั่นไม้ ซ้องซ่อเขียวนิล พุ้นเยอ

ฟังยินสักกูณานก ส่งเสียงในด้าว
ท้าวก็พรากจากหั้น ฮอดท่งนาเพียง

ชาวเมืองเขา แต่งดีดาสร้าง

ปางนั้น ยังมีพ่อนาผู้ แฮงดีเถิงขนาด
ธรรมชาติเซื้อ สารช้างไป่ปาน

มันก็แก่ไม้ได้ พอฮ้อยโฮบกอ

จับแก่อ้อม ท่งแห่งนามัน
ทมๆเสียง ดังลมดังก้อง

เมื่อนั้น คัชชนามท้าว กุมารเห็นหลาก
เจ้าก็ไปจิ่มใกล้ เห็นแจ้งจิ่งฟัง

ท้าวก็เอานิ้วก้อย เกาะกิ่งทางปาย
ชายชาวนา บ่แฮงดึงได้

มันก็สงสัยแท้ ชายใดมาหยอก

แฮงกูมีลื่นล้น ดึงได้ก็บ่ไป แท้แล้ว
๏เมื่อนั้น บาบ่าวท้าว คึดฮุ่งในใจ มันนั้น

มีฤทธีแฮง ดังลือเดเจ้า

บัดนี้ กูจักลองดูแท้ แฮงไผมีมาก
คันว่า มันหากแฮงเก่งกล้า กูย้านซิอ่อนยอม

แฮงมันแพ้ ซิตามเฮียนเป็นศิษย์ แท้แล้ว
เมื่อนั้น เจ้าเสด็จสู่พื้น อากาศผันผยอง

บาก็แยงชายแฮง เหยียบปายเฮียวไม้
เมื่อนั้น ชายแฮงผู้ ลือซาซักแก่ ไปนั้น

เซือกขาดแท้ เซล้มถ่าวหงาย