Page 77 - ebook.msu.ac.th

๖๖

เฮาจักปันส่้าข้า ถนอมเลี้ยงแม่บา แท้แล้ว

เจ้าจงน้าฮอยช้าง ให้คืนมาแวนเที่ยว

เฮาอยู่พี้ คองเจ้าซู่วัน พ่อแล้ว
เมื่อนั้น บาบ่าวท้าว ก้มขาบบาทา

ยอมือนบ ใส่หัวประนมไหว้

สองก็แยงหนห้อง เคหังตกแต่ง
แม่อยู่บ้าน ดาห้างไถ่ถง

เมื่อนั้น เจ้าก็ออดต้านเอิ้น สั่งแม่มารดา
จอมหัวเอย อยู่ดีเยอเจ้า

แม่ก็ตีอกฮ้อง เททวงกิ้งเกื่อน
ยังเล่าเอาลูกแก้ว บาท้าวจูบซม

นางสลบท่าวล้ม ดิ้นดั่นบ่หันใจ

คึดเถิงกุมาร ซิห่างไกลไลหน้า
บาบุญท้าว สลบลงดอมแม่

คีงอ่อนหล้า ตากะด้างเมื่อยมึน

ปากบ่ได้ สลบท่าวเททวง
ในดวงจิต ขาดใจตายม้อย

๏บัดนี้ มาอิดูเจ้าก่้าพ้า พลัดแม่ไปไกล นั้นเด
สายใจพลัด พรากกูจิงแท้

ค่อยไปดีเยอ ปุตตาน้อย สายใจเจ้าแม่ กูเอย
เจ้าจักพลัดแม่ไว้ ไกลข้างอยู่พอย แม่เด

เมื่อนั้น แม่ก็ตีอกไห้ ดอมบานองเนตร

ชลเนตรย้อย ฮ้าหน้าหลั่งไหล
เมื่อนั้น บุญเฮืองไห้ ปันดนดอมแม่

ท้าวก็เลื่อนๆน้้า ฮ้าหน้าเนตรนอง

เจ้าก็บายจับนิ้ว จาดอมเอิ้นสั่งแม่
เจ้าอย่าได้โสกฮ้อน ดอมข้อยสิพรากพอย

แม่สั่งแก้ว น้อยหน่อปุตตา
ไปดีท้อน เดินทางให้โค้งอว่าย

คันว่า สุดบ่อนยั้ง ฮอยช้างให้ฮีบคืน แม่ท้อน
ค้อมว่า แม่สั่งแล้ว เจ้าฮีบเดาดา

ท้าวก็ทงศรีคันไซย์ ดาบดีดวงกล้า