Page 80 - ebook.msu.ac.th

๖๙

มันก็ปากกล่าวเว้า จาต่อบาคาน

จอมหัวเอย ข้อยขอโยมเจ้า

เมื่อนั้น คัชชนามท้าว วางเสียโดยฮีบ
มันก็บุออกได้ เลยก้มขาบตีน

มันจิ่งขอโยมเจ้า ปางเดียวผายโผด จิงเทอญ

อันว่า ชีวิตข้อย ขอเจ้าเทื่อเดียว พระเอย
เมื่อนั้น มันก็ขอดอมเจ้า ไปน้าตีนบาท

ขอเป็นแหล้งซ่วงใช้ แลงเช้าซ่อยแฮง
ขอเป็นแหล้ง พายถุงตามย่าง แด่ท้อน

๏เมื่อนั้น พระบาทเจ้า เลยต้านต่อมัน
ไผห่อนละลูกเต้า เมียมิ่งภายหลัง ได้นั้น

อันนี้ เหมือนดั่งเป็นเวรัง พรากกันไกลข้าง

เมื่อนั้น พ่อนาต้าน ขอไปดอมราช จิงแล้ว
บาบ่าวท้าว เลยห้ามบ่ฟัง

มันก็คอนค้าท้าว พอแสนเลยแล่น

สองแจ่มเจ้า บาท้าวค่อยไป
สองก็วอยๆขว้าม เขาใหญ่พระคีรี พุ้นเยอ

หลายวันคืน ค่อยน้าฮอยช้าง
หลิงเห็นบงช้างล้อม เลียนกอกางเถื่อน พุ้นเยอ

ดีแก่นกฮ่้าฮ้อง ซมหลิ้นป่าไพร
มีทั้งฮอกไต่ไม้ กะจ้อนไต่สาขา

เดินไปมา ไล่กันในด้าว

กะแตโตนเต้น ลิงกังอ้ายค่าง
แลนลิ่นเต้น กะเล็นท้างต่างกัน

นีนันฮ้อง โอยเสียงชะนีค่าง

เจียบ่างลั้ว ปายไม้ส่งเสียง
๏แต่นั้น สองก็ขว้ามด่านด้าว เขียวค่้าวันคืน

คอนๆกาย ฮอดนาหลวงพุ้น
เมื่อนั้น ยังมีชายพ่อค้า เดินประเทศขายของ

ท้าวมีฤทธีแฮง แก่เกวียนพอฮ้อย
เสียงดังก้อง กระดิ่งทองยินม่วน

คื่นๆก้อง คือฟ้าล่วงบน